In de kelderzaal van een appartementencomplex in Damascus zitten twintig vrouwen onder een tl-lamp in een kring. De rest van de ruimte is donker. Er is geen elektriciteit, dus iedereen houdt de jas aan. Zo nietszeggend als de locatie, zo betekenisvol zijn de liederen van het Syrische Gardenia-koor. “We willen het regime van Assad niet, we willen vrijheid”, zingen de vrouwen, meerstemmig en loepzuiver.
In het midden van de kring loopt dirigent Safana Bakleh heen en weer. Ze knipt met haar vingers op de maat, geeft aanwijzingen over de uitspraak en klemtoon van de woorden. De sfeer is serieus maar ontspannen, tussen de liederen door worden koekjes uitgedeeld en grappen gemaakt.
“Iedereen was een beetje bang toen we deze liederen voor het eerst gingen oefenen. We konden niet geloven dat het echt mogelijk was om dit te zingen”, vertelt de 22-jarige sopraan Natalie Zayat. Er spookte van alles door haar hoofd. Is het oké dat we dit doen? Gaat er niks met ons gebeuren? Worden we niet opgepakt?
Haar zusje Carla Zayat (19), ook sopraan, vult aan dat het emotioneel was om deze woorden luidop te zingen: “Er is niets meer om bang voor te zijn. Dat is een heel nieuw gevoel voor ons. Voor het eerst kan je je gevoelens uiten zonder bang te zijn.”